Afspraken gingen niet door omdat de trein niet reed of mensen thuis gingen werken. Veel mensen waren daar stiekem best blij mee: de sneeuw gaf ruimte in de agenda. Toch bijzonder dat we blijkbaar sneeuw nodig hebben om alles even te laten vallen en weer kind te zijn.

Wandelen met alleen het geluid van krakende sneeuw. Verder was het helemaal stil. Net zoals het stil kan zijn tussen gedachten door. Je vergeet even jezelf en gaat helemaal op in het moment.

Inmiddels is de sneeuw aan het wegsmelten.
En ik las nu al berichten dat het volgende week Blue Monday is.
Wie dat heeft bedacht.
Volgens de media zou dat de meest sombere dag van het jaar moeten zijn. Als ik nu uit het raam kijk, zie ik een grijze lucht. ☁️

Maar eigenlijk zijn het niet de grijze luchten of een datum in de agenda die bepalen hoe je je voelt. Het gaat om de gedachten die voorbij komen. Soms blijven ze hangen, soms verdwijnen ze net zo snel als ze kwamen. En je bedenkt ze niet zelf.

Achter die grijze wolken zit een blauwe lucht.
Ik weet nog goed de eerste keer dat ik ging vliegen. Ik was 18 en ging als au-pair met mijn vriendin Christie naar Florida. We vonden het hartstikke spannend. Het was een grijze novemberdag en het regende. Zodra we opstegen en boven de wolken kwamen, was het strakblauw, met onder ons een dik wolkendek.

Ik voelde me net Wolkewietje uit Pinkeltje. Als kind geloofde ik dat je op de wolken kon drijven, als op een heerlijk fluffy kussen. Dat blijkt helaas (of misschien gelukkig maar) niet zo te zijn.

Wolken drijven vanzelf weer voorbij. Net als gedachten die zwaar voelen.

En die blauwe lucht? Die blijft.
Net als een stukje van jezelf (je kern) dat altijd rustig is, ook als het niet zo voelt.

“We lopen wat moeizaam door het mulle zand; het lijkt alsof we niet vooruitkomen”. Wat valt jou op als je om je heen kijkt? Wat trekt nu jouw aandacht? Die kale boom daar. Wat zou dat kunnen zeggen over hoe jij je voelt? Kwetsbaar, zo met die kale takken zonder bladeren. Geen begroeiing meer. Er lijkt niks te gebeuren.

Hoe is dat voor je? Heel vervelend, zegt ze zacht. Wat zou je nu het liefste doen? Even rust nemen, een time-out. Astrid neemt een week vrij. Na deze week vertelt ze dat een opdracht doorgaat, juist nu ze haar focus niet op haar werk had en even afstand heeft genomen.

Net als bij Astrid lijkt alles stil te staan; de bomen in de winter zijn kaal en de natuur is in ruststand. Onder de grond liggen de zaden te wachten op het nieuwe voorjaar. Dat herinnert ons eraan dat ook in stilstand iets nieuws kan groeien. Zo kan er ook voor Astrid iets nieuws ontstaan, juist als ze even afstand neemt.

“Ik ben zo complex,” zei hij, terwijl we over het mulle zandpad langs de bosrand lopen.
“Ik blijf maar terugdenken aan het verleden.
Ik wil zo graag waardering van mijn omgeving, van mijn collega’s.
Ik heb zoveel plannen voor het team, maar ik krijg de kans niet om ze waar te maken.
Het doet pijn en is frustrerend.”

We lopen rustig verder langs de bramenstruiken.
Sommige bramen zijn rijp en we plukken er een paar.
De rode laten we hangen, die zijn nog niet zover.

“Wat is voor jou complex, als je om je heen kijkt?” vraag ik.
“Misschien die wirwar van struiken, met daarachter het prikkeldraad en de losse takken die door elkaar heen liggen.
Zo voelt het ook in mijn hoofd: een wirwar.
Ik wil de losse eindjes aan elkaar knopen, er een geheel van maken.
Ik weet het gewoon niet.
Ik weet wel dat ik dit niet meer wil.
Ik blijf me aanpassen aan de omgeving, en het wordt niet gewaardeerd.
Maar ik ben bang dat als ik mijn hart volg, ik dan alleen overblijf.”

We staan stil op een beschutte plek in het zand, met rondom bomen.
“Stel je voor dat elke boom een collega is.
Iedere collega heeft zijn eigen beleving van de realiteit, van de omgeving, van het werk, van de ander.
Wat van waarde is, is voor iedereen anders en dat verandert, afhankelijk van hoe je denkt en voelt.
Ieder mens beleeft het denken in elk moment. Dat bepaalt je stemming en hoe je iets ziet.

Waardering buiten jezelf zoeken kan eigenlijk niet, want je kijkt steeds tegen je eigen gedachten aan over de ander.
Je kijkt niet écht naar je collega, maar naar het verhaal dat je jezelf vertelt over je collega.

Je bent niet complex.
Er zijn alleen complexe gedachten en die geven een zwaar gevoel.
Zodra het ingewikkeld wordt, geeft je lichaam een liefdevol seintje: je denkt jezelf per ongeluk de verkeerde kant op.
Je hoeft het alleen maar te herkennen, op te merken.”

“En wat valt je op over compleet, als je om je heen kijkt in de natuur?”
“Alles groeit en bloeit op zijn eigen tijd.
Het complete plaatje klopt.
De bramen worden vanzelf rijp, daar hoeven wij niets voor te doen.”

We zijn compleet, alleen voelt het vaak niet zo.
We denken dat we eerst nog iets nodig hebben om ons compleet te voelen; waardering van anderen, bevestiging, een invulling van buitenaf.
Toch vullen we elkaar aan, ieder op een unieke manier.
Net als in de natuur.

Het ene moment kun je het zien en voelen: je ziet twee vlinders op de vlinderstruik.
En een volgend moment valt je niets op en lijkt het weg.
Misschien is compleet zijn niet iets wat je bereikt, maar iets wat je soms kunt herkennen.

De natuur laat ons telkens zien: er is niets te fixen, alleen te laten groeien op zijn tijd.

“Wil je ervaren hoe dat voelt, compleet, midden in de natuur?
Je bent welkom om mee te wandelen.”

https://nelieke-komen-lifecoaching.nl/optin-pagina-8455

Een andere opdracht is de bielzenmars, waarin de deelnemers lopen met een biels van ongeveer 20 kilo op hun schouders, naast hun wapen en rugzak, over een spoor van 72 km. Ze weten niet hoe lang ze moeten lopen.
Een uitzichtloze tocht.
Van niets naar nergens.
En het niet weten wanneer het stopt, maakt het zwaar.
Met de vraag: wil ik dit?
De deelnemers zijn er allemaal vrijwillig, en toch is er iets dat hen drijft om mee te doen.

Na een tijdje stopt Cor en zegt: “Als je trots wilt zijn op jezelf, daar een goede reden voor kunt hebben, terwijl je ook gewoon trots kunt zijn omdat je gewoon bent wie je bent.”
Daarna praat hij over autonomie met Ray, waarop hij reageert.
“Ik weet zeker: als je het verhaal over integriteit en autonomie durft los te laten, zul je groeien.
Alles wat je nodig hebt, is al aanwezig.”

Als je het verhaal over jezelf laat, ontstaat er ruimte om te groeien.
Dan ga je helemaal op in de ervaring en zijn de mogelijkheden eindeloos.
Hoe minder je nadenkt over jezelf en wie je moet zijn, hoe makkelijker het wordt, hoe beter het te doen is
en hoe meer je gewoon kunt zijn.
Zo werkt het ook in ons dagelijks leven.
Misschien herken je het wel: als je ergens helemaal in opgaat, gaat het meer vanzelf en ben je er nog steeds.

Waarom doe je wat je doet?
Leef je vanuit je hoofd of vanuit je hart?
Als je vertraagt en de tijd neemt, kom je terug bij je basis en kun je het verschil voelen.
Doe je wat je doet omdat het moet (en dat kan soms zo zijn, dat hou je tijdelijk vol), of omdat het klopt voor jou?
Dan gaat alles stromen.

En het niet weten?
We kunnen van alles onderzoeken, maar echt zeker weten kunnen we het niet.
We willen controle over wat komt, maar die is er niet.

Kun je open en nieuwsgierig zijn naar wat er op je pad komt?

We zijn sterker dan we denken en hebben enorme natuurlijke veerkracht.
We kunnen vertrouwen op iets groters, op wat wij zijn, wat ons verbindt met alles wat leeft,
ons natuurlijke basis.
Onzichtbaar en onveranderlijk.

https://nelieke-komen-lifecoaching.nl/optin-pagina-8455

De eerste moest de vakantie afbreken omdat hij werd teruggeroepen om afscheid te nemen van zijn schoonvader.
De tweede kwam op de vakantiebestemming aan en dook gelijk ziek en oververmoeid haar bed in.
De derde had zo’n volle en drukke rondreis gepland “hij wilde niks missen” dat hij de hele dag met het gezin in de auto zat en nog vermoeider thuiskwam dan dat hij vertrok.

Misschien herken je dat wel: je kijkt er lang naar uit, je ploetert de laatste weken voor vertrek nog even door, “nog even volhouden, straks rust” en dan valt het tegen.

Verwachtingen.
Dat heeft vaak met verwachtingen te maken. Je hebt een plaatje in je hoofd: eindelijk met je voeten in het zand, een boek in je hand. Of wandelen door de bergen, genietend van de stilte. En bij dat plaatje hoort meteen een gevoel: dán ga ik ontspannen.
Maar zodra je vakantie niet aan dat plaatje voldoet; ruzie, gedoe met de kinderen, regen, of gewoon te moe, valt het tegen.

Het zit niet in de vakantie zelf.
Twee mensen kunnen naar dezelfde bestemming gaan en het totaal anders beleven. Voor de een voelt het licht en ontspannen, voor de ander zwaar en vermoeiend. Het verschil zit dus niet in de plek of de omstandigheden, maar in hoe je het ervaart. En dat wisselt ook nog eens van moment tot moment.

Rust is dichterbij dan je denkt.
Rust zit niet in vakantie, vrije dagen of in hoeveel werk er op je bureau ligt. Er kan altijd een stapel werk zijn. Maar je doet steeds maar één ding tegelijk, in dit moment.

Rust is je basis. Het is er, ook op een drukke dag. Soms zie je het niet door alles wat er “moet”. Maar zodra je even ruimte neemt, komt die rust vanzelf weer naar voren.

De natuur laat dit mooi zien. Een bos groeit stap voor stap, elk seizoen op zijn eigen tempo. En de zon blijft achter de wolken schijnen, ook als het bewolkt is. Zo zit rust ook in jou.

Op het werk
Voor werknemers betekent dit: je hoeft niet te wachten tot de volgende vakantie om bij te tanken. Je kunt tussendoor al momenten pakken die je energie geven.
Voor werkgevers: door ruimte te geven voor dit soort kleine herstelmomenten, help je je mensen vaak meer dan met nóg een vrije dag.

Want uiteindelijk gaat het niet om de omstandigheden, maar om hoe je het beleeft en ermee omgaat.
Het gaat om gewoon aanwezig zijn in het moment.
Rust is dichterbij dan je denkt.
Zo kan werk ineens lichter aanvoelen en vakantie meer ontspannen.

Zelf hou ik niet zo van heftige films, maar volgens mijn zoon móést ik de serie Band of Brothers toch echt kijken. Ook om te begrijpen wat het betekent: de onderlinge band, letterlijk en figuurlijk door het vuur gaan voor elkaar, je kameraad nooit achterlaten, wat er ook gebeurt. In de auto heb ik nog snel twee afleveringen teruggekeken, omdat we die plekken zouden gaan bezoeken.

Bij aankomst in Normandië was ik meteen geraakt. Overal aan de lantaarnpalen hingen posters met foto’s van militairen, met hun naam en afkomst eronder. Met daarboven de woorden: WW11 Heroes, Never forget/Ne jamais Oublier

Ongelooflijk, wat een moed, lef en angst moeten deze soldaten hebben gevoeld. Dan moet je wel vertrouwen op je kameraden. En op iets groters.

We waren te vroeg voor de Airbnb, dus we begonnen gelijk enthousiast met ons eerste bezoek: een museum met bunkers en radars.

De radar gaf aan of er vijandelijke vliegtuigen werden gesignaleerd, zodat men in actie kon komen.

Dat doet me denken aan het ‘radar’ waarmee wij als mens zijn uitgerust.
Er verschijnen de hele dag door allerlei gedachten op dat radar. Vriendelijke en vijandige. Nare gedachten geven een alarmsignaal in ons lijf, waarna we vaak direct in actie komen. We gaan op zoek naar een oplossing, want dat akelige gevoel… daar willen we zo snel mogelijk van af.

Wat ik vaak hoor in gesprekken met mensen, is dat emoties meestal niet ‘uitkomen’. Het is zogenaamd niet het juiste moment.

Alsof jij daar iets over te zeggen hebt. Alsof jij dat zou kunnen plannen.

Je zit op je werk en denkt ineens aan het verlies van een dierbare. Eigenlijk wil je huilen, maar je houdt je in.
Tijdens een vergadering komen de gebakjes voorbij. Jij slaat over, want je bent ‘al zo dik’, wat zullen ze wel niet denken?
Als je in de spiegel kijkt, voel je je een dikke onvoldoende.
Je partner vertoont al een tijdje ander gedrag. Als je vraagt of er iets is, zegt hij dat er niets aan de hand is. Tot je er per ongeluk achter komt dat hij een relatie heeft met een ander. Je bent woest, maar houdt je in voor de kinderen.

Misschien herkenbaar.
Het gaat om wat het oproept.
Allemaal natuurlijke, menselijke reacties.
En toch houden we ons in.
We gaan maar door, in een hoog tempo.
Niet voelen. Doorgaan.

Want als je wél gaat voelen, ben je bang dat je in een bodemloze put terechtkomt. Een die oneindig diep is.

Totdat je ontdekt dat er wél een bodem is.
Dat je niet blijft hangen in de emotie, hoe akelig het ook voelt.
Dat er een moment komt dat het vanzelf weer verandert.
Dat je mag voelen wat er te voelen is.
Voelen zonder verhaal.

Klinkt eenvoudig. Maar dat is het niet.
Er is weerstand tegen het gevoel, tegen de boosheid, tegen het verdriet.
Je wílt het niet voelen.
Je hebt er een verhaal over, het komt nu niet uit.

En toch is het heel natuurlijk.
Als kind kon je het ene moment boos zijn en het volgende moment vrolijk verder spelen.
Zonder verhaal over ik en de rest van de wereld.
Open, onbevangen, nieuwsgierig, stapte je de wereld in. Of de wereld stapte in jou.

Je radar werkt nog steeds.
Het geeft op tijd een signaal: pas op, je zit op het verkeerde denkradar.
Stop. Kijk opnieuw.
Welke kant wil je op?
Ga terug naar de basis en check hoe het echt werkt, wat er allemaal vanzelf gaat.
En kijk dan nog eens met een frisse blik.

Het radar is aangesloten op het grote netwerk.
De basis.
Daar ben je veilig.
Daar ben je oké.
Daar kan je niets gebeuren.
Daar ben je verbonden met wijsheid.
Daar voelt het vrij en ontspannen.

Alle radars worden aangestuurd door de basis.
Zonder basis geen radar.
Wat er ook verschijnt op het radar:
de basis kan niet stuk.
Oftewel: wie of wat jij in essentie bent—voor het verhaal—blijft onveranderd.

Er zijn heel wat vliegtuigen en schepen met bemanning door het radar gescand.

De hele tour door Normandië had ik het idee alsof ik in een film zat. Alles speelde zich af op mijn netvlies, levensecht.
Achter elke foto zat een verhaal.
Mensen zoals jij en ik.
Die samen een Band of Brothers vormen.

Never forget/Ne jamais oublier