Mijn lieve mams van 91 woont zelfstandig, samen met haar jonge kat Lappiedoth.
Het liefst doet ze nog alles zelf en ze houdt er niet van als je je te veel met haar bemoeit.
Eens per twee weken komt de hulp in de huishouding, en dat was tot nu toe genoeg.
Vorig jaar zomer kreeg ze de diagnose dementie.
Zelf heb ik het liever over erg “vergeetachtig” klinkt wat vriendelijker.
Ik kijk naar wat er wél is. Voorbij de verhalen. Wat goed gaat, waar ze blij van wordt.
Haar rijbewijs werd niet verlengd, tot haar grote verbazing.
Niet meer in haar “Ferrari” rijden dat voelde als een straf.
Want daarmee verloor ze een stuk vrijheid.
Nu doen we wekelijks samen boodschappen.
Lange tijd was alles goed te combineren met werk en andere dingen.
Tot ze verder achteruitging.
Ze zegt dat ze warm heeft gegeten, maar wij treffen volle pannen in de koelkast of op het aanrecht.
Zo kwamen er steeds meer kleine zorgmomenten bij.
En toch is het altijd fijn om bij haar te zijn.
Ze geniet zo van haar bloemen en planten, haar terras, de kat en haar lieve buurvrouw.
Het is leven in eenvoud en alles zit erin.
Nog steeds scherp, met humor.
Verhalen over vroeger en dan weer helemaal in het nu:
“Kijk eens hoe mooi de bomen weer bloeien”
Laatst is mam gevallen in de slaapkamer.
Gelukkig liep het goed af, maar fysiek is ze broos en wankel.
Daarom hebben we besloten extra hulp in te schakelen.
Drie keer per dag komt nu de thuiszorg.
En dat geeft rust.
Nu komen wij vooral voor de gezelligheid.
Even lachen samen. Gewoon samenzijn.
Koffiedrinken op het bankje in de zon.
En als ze zich goed voelt, gaan we weer eens “on tour” de Veluwe op of langs familie.
“Zorgen moet je niet maken, zorgen moet je doen,” zei ooit een lief medemens.
En zo is het.
Maar hulp vragen… dat vinden veel mensen lastig.
Omdat je denkt dat je het zelf moet kunnen.
Of omdat je denkt dat een ander dat van je verwacht.
Je kunt je ouder, kind of collega toch niet in de steek laten?
En dus ga je door. Met alles.
Want: als jij het niet doet, wie dan wel?
In gesprekken merk ik vaak dat mensen het moeilijk vinden om hulp te vragen.
Alsof het iets zegt over wie je bent.
Alsof je niet goed genoeg bent.
Maar wie ben je eigenlijk echt?
En wie is de ander?
Bij elke rol hoort een verhaal over hoe het zou moeten zijn.
Een verwachting.
Een verlangen.
En dat geeft een prettig of onprettig gevoel.
Maar die rollen dat ben jij niet.
Je ervaart ze alleen.
Ze komen en gaan, net als het weer.
Daar hoef je niets voor te doen.
Wie je van nature bent, was er altijd al.
En dat blijft.
Je zit niet vast in een rol ook al voelt dat soms zo.
Nieuwsgierig hoe dat werkt?
In de natuur kun je het Zelf ontdekken.
In je eigen tempo.