Heb jij ook zo genoten van de sneeuwpret afgelopen week?
De leukste beelden schoten voorbij: kinderen met sleetjes achter de auto, of zelfs achter een paard. Zelf ben ik gek op sneeuw en heb ik de hele week in mijn skipak en sneeuwlaarzen buiten gelopen, met en zonder coachklanten.
Zo blij als een kind.
Afspraken gingen niet door omdat de trein niet reed of mensen thuis gingen werken. Veel mensen waren daar stiekem best blij mee: de sneeuw gaf ruimte in de agenda. Toch bijzonder dat we blijkbaar sneeuw nodig hebben om alles even te laten vallen en weer kind te zijn.
Wandelen met alleen het geluid van krakende sneeuw. Verder was het helemaal stil. Net zoals het stil kan zijn tussen gedachten door. Je vergeet even jezelf en gaat helemaal op in het moment.
Inmiddels is de sneeuw aan het wegsmelten.
En ik las nu al berichten dat het volgende week Blue Monday is.
Wie dat heeft bedacht.
Volgens de media zou dat de meest sombere dag van het jaar moeten zijn. Als ik nu uit het raam kijk, zie ik een grijze lucht. ☁️
Maar eigenlijk zijn het niet de grijze luchten of een datum in de agenda die bepalen hoe je je voelt. Het gaat om de gedachten die voorbij komen. Soms blijven ze hangen, soms verdwijnen ze net zo snel als ze kwamen. En je bedenkt ze niet zelf.
Achter die grijze wolken zit een blauwe lucht.
Ik weet nog goed de eerste keer dat ik ging vliegen. Ik was 18 en ging als au-pair met mijn vriendin Christie naar Florida. We vonden het hartstikke spannend. Het was een grijze novemberdag en het regende. Zodra we opstegen en boven de wolken kwamen, was het strakblauw, met onder ons een dik wolkendek.
Ik voelde me net Wolkewietje uit Pinkeltje. Als kind geloofde ik dat je op de wolken kon drijven, als op een heerlijk fluffy kussen. Dat blijkt helaas (of misschien gelukkig maar) niet zo te zijn.
Wolken drijven vanzelf weer voorbij. Net als gedachten die zwaar voelen.
En die blauwe lucht? Die blijft.
Net als een stukje van jezelf (je kern) dat altijd rustig is, ook als het niet zo voelt.