We denken vaak te weten wat goed is voor ons kind, onze partner, de ander.
We hebben een beeld van hoe de toekomst eruit zou moeten zien.
Deze week was ik bij een gesprek aanwezig met ouders over hun kind.
We willen zo graag dat het goed gaat met ons kind, want dan voelt het alsof het ook goed gaat met onszelf.
Zo lijkt het.
Maar de vraag is: hoe kun je weten wat goed is?
Als je naar je kind kijkt, zie je vaak niet het kind zelf, maar je eigen gedachten over het kind.
Wat goed voelt voor jou, hoeft niet hetzelfde te zijn voor de ander.
Ook je kind loopt zijn eigen pad, met vallen en opstaan. Soms staat het even stil, omdat het even niet meer weet
en gaat dan weer verder.
Dat pad kan anders zijn dan je ooit had bedacht.
En dat is helemaal oké.
Zonder een vast verhaal over hoe iets moet zijn, gebeurt alles gewoon.
Zo werkt het voor jou, voor de ander, voor iedereen.
Het verschil tussen controle en vertrouwen is te voelen.
Tussen het hoofd… en het hart.
We hebben allemaal een gebruiksaanwijzing voor het mens-zijn.
Een ingebouwd kompas dat ons de weg wijst.
Wijsheid die altijd aanwezig is, ook als we het even vergeten.