Pijn in je buik, een dichtgeknepen keel, een hartslag die tekeergaat alsof je net een halve marathon hebt gelopen. De gedachten razen door je hoofd. Je voelt je gestrest.
Het lijkt alsof je nog maar aan één ding kunt denken: “Ik wil hier weg, ik kan niet meer.” Maar ziekmelden? Dat doe je niet. Dus ga je door. Ondertussen slaap je slecht, kun je je niet goed concentreren, raak je sneller geïrriteerd en weet je niet meer wat je met jezelf aan moet(niets). Je vult je vrije dag vol met plannen, zodat je maar niet hoeft na te denken over werk.
Stress voelen is op zich helemaal niet erg, alleen voelt het niet fijn en ben je bang dat je erin blijft hangen. Maar dat kan niet, want je kunt ook niet in een fijn gevoel blijven hangen toch?
Hoe weet je dat het stress is wat je voelt?
Je hebt razendsnel een verhaal bij wat je voelt. Dat verhaal, dat wat je gelooft bepaalt je realiteit in dat moment en voelt echt.
Wat als je toegeeft dat het niet meer gaat?
Wat zouden anderen denken? Je collega’s, je leidinggevende, je familie? Iedereen is toch wel eens gestrest? Maar jij, degene die altijd alles aankan, die altijd vrolijk is, kan er opeens niet meer tegen? Je zelfbeeld wankelt.
En dat is helemaal niet raar, want je zelfbeeld staat niet vast. Dat kan zomaar veranderen, afhankelijk van gedachten en stemming. Je kunt nooit weten wat een ander denkt, je daarmee bezighouden is extra vermoeiend.
Hoe nu verder?
Ontslag nemen is geen optie, want de hypotheek moet betaald worden. Maar een nieuwe baan zoeken? Daar heb je nu de energie niet voor. Het voelt alsof je vastzit, zonder uitweg.
Dan maar even naar buiten. Een stukje wandelen of fietsen. De zon schijnt, vogels fluiten, het water kabbelt rustig. Een vliegtuig trekt een streep door de lucht – waar zou het naartoe gaan? De zon verwarmt je gezicht, je ademhaling vertraagt, je hartslag wordt rustiger.
De natuur als richtingaanwijzer
Midden in de natuur kun je makkelijker afstand nemen, ontstaat er ruimte in je hoofd. Je beseft dat je onderdeel bent van een groter geheel. Je verhaal, je zorgen, ze maken even niet uit. Je schiet in de lach – waarom neem je jezelf zo serieus?
Net als trekvogels intuïtief hun weg vinden, heb jij ook een ingebouwd kompas, wat prima de weg weet. Maar daarnaar luisteren kan lastig zijn als er veel door je hoofd gaat. Je hoeft je niet te verzetten tegen je gedachten of gevoelens. Als je ze met rust laat, zullen ze vanzelf weer bewegen en veranderen. Uiteindelijk keert je systeem altijd terug naar de basis: rust.
Herkenbaar?
Stress put je uit. Je hebt nergens zin in, reageert kortaf, trekt je terug. Je hoofd zit vol, je lijf voelt moe. Maar er is een manier om weer ademruimte te creëren. Daar hoef je niets extra’s voor te doen, of verder te zoeken.
De natuur kan je helpen om uit te zoomen, te voelen, tot rust komen.
Wil je ervaren hoe je weer ruimte in je hoofd krijgt? Ik neem je graag mee naar buiten.